…

یک مقدار قابل توجهی اینروزها دچار بی اختیاری اعصاب و روان شده ام مانند دیوانه ای میمانم که با تبر شکسته میخواهد صنوبر بزرگی را ببرد! کمی مسخره است، اما وقتی خوب فکر میکنم باورم میشود که میتوانم! و بقول یک رفیق اینها نشانه های مهمی از دیوانگی ست، اینروزها دلم بدجور شوق باریدن دارد، اینروزها هوای این اطراف حسابی ابریست، این روزها مهربانی تعطیل است و فقط گیر دادن و دعوا و فریاد کشیدن های الکی را دوست دارم، اینروزها حرف نمیزنم و فقط مینویسم، کاش کمی میفهمیدم تا کتابی چیزی بنویسم! خدا را چه دیدی شاید یک روزی شدم سهراب… میگویند آدمهای بزرگ مصیبتهای زیادی در زندگی داشته اند و اکثرا یتیم بودند ایضا»! در عجبم از کار خدا! هر بلایی میتواند سرم می آورد اما هیچگاه نمیخواهد آدم بزرگی باشم! چه میشد لااقل چند متری بلند تر میساخت مرا تا نزدیکتر باشم!! من کلا» و جزئا» خوب نیستم، جور دیگری نگاهم کن! … هی … دیدی؟؟! این «من» فرسنگ فرسنگ فاصله دارد تا آدم شدن!!!…